Predigtthema: Arbeitet mit mir im Reich Gottes!
(Lukas 1,19–20)
🇩🇪 Deutsch:
Sind Engel eigentlich etwas Positives oder etwas Negatives?
Das könnte man sich fragen, wenn man es im Lukasevangelium Kapitel 1, Verse 19–20 liest:
Dass selbst Gabriel, der Engel, der vor Gott steht, dafür sorgt, dass Zacharias – ein Prediger! – bis zur Geburt seines Sohnes verstummt.
Er, der vom Reden lebt, darf plötzlich nicht mehr sprechen.
War das Strafe? Oder war es vielleicht Schutz?
Ein Zwangsstopp? Eine göttliche Auszeit?
Ich weiß es nicht. Aber ich weiß:
Auch ich konnte gestern nicht predigen. Weil es mich innerlich zu sehr getroffen hat.
Ein Freund ist nicht mehr unter uns. Gregor Ulrich ist heimgegangen.
Und mit ihm ging wieder ein Teil dieser alten Zeit: Franz Steip, Alexander Basner, Charly Wolf.
Menschen, mit denen ich Wege gegangen bin. Für manche war es der letzte Weg.
Und ja: Das tut weh.
Aber genau da, in diesem Schmerz, beginnt das, was Gott uns verheißen hat:
Dass wir nicht ewig trauern, sondern ewig hoffen.
Dass wir weiterarbeiten – im Reich Gottes.
🇬🇧 English:
Are angels a positive or a negative thing?
That’s what you might wonder when reading Luke 1:19–20.
Even Gabriel, the angel who stands in the presence of God, silences Zechariah – a preacher – until his son is born.
A preacher who suddenly cannot speak?
Was it punishment? Was it grace? Was it God’s pause button?
I can’t answer that for sure. But I know this:
Yesterday, I too could not speak.
Grief silenced me.
Gregor Ulrich, a friend, is no longer with us.
He joins others who have gone home: Franz Steip, Alexander Basner, Charly Wolf…
It hurts.
But even in sorrow, there is the quiet whisper of God:
“Work with Me, in My Kingdom.”
Hope never dies. And in heaven, we won’t be idle – we’ll be active in joy.
🇧🇬 Български:
Ангелите нещо положително ли са или отрицателно?
Този въпрос може да си зададем, когато четем Лука 1:19–20.
Дори Гавраил, ангелът който стои пред Бога, кара Захария – един проповедник – да онемее до раждането на сина си.
Проповедник, който вече не може да говори?
Наказание ли е това? Или милост?
Може би почивка от Бога?
Не знам със сигурност. Но зная това:
Вчера и аз не можах да проповядвам.
Болката беше прекалено голяма.
Грегор Улрих вече не е сред нас.
Той се присъединява към други, които вече са „у дома“: Франц Щайп, Александър Баснер, Чарли Волф…
Боли.
Но дори и в тъгата, Бог ни шепне:
„Работи с Мен в Моето царство.“
Надеждата не умира. А в небето няма да мързелуваме – ще служим с радост.




Du muss angemeldet sein, um einen Kommentar zu veröffentlichen.